Op een dag heel lang geleden, toen er nog geen mensen op de wereld waren en alle dieren elkaars vrienden nog waren, was er een grote brand. De bliksem was in een boom geslagen, de boom vloog in brand en daarna ook het droge gras en alle andere bomen en struiken. Het vuur werd door de harde wind nog meer aangewakkerd, al gauw was overal om de dieren heen alleen maar vuur.

Het vuur was veel te erg om het te kunnen blussen. Alle dieren renden voor hun leven. “Help, help ons toch”, riepen een paar vogeltjes. Het waren ossenpikkers, kleine vogels die een nestje hadden in een heel hoge boom. Hun kuikentjes zaten er nog in. “Help! Onze kuikentjes gaan dood. Wie kan ons nestje uit de boom halen?” Maar alle dieren hadden veel te veel haast. Niemand had tijd om naar de ossenpikkers te luisteren.

De ossenpikkers waren wanhopig. Zou niemand willen helpen? Zou het nestje met de kuikentjes erin verbranden?

Toen kwam er een giraffe voorbij. Hij zag de bange vogels en hoorde ze jammeren. “Wat is er aan de hand?” vroeg de giraf. “O, giraffe! Ons nest met kuikentjes zit nog in de hoge boom. Als niemand ons helpt om het eruit te halen, zullen ze verbranden. Kun jij ons niet helpen, alsjeblieft?”

De giraffe had medelijden met de vogels. Hij stapte op z’n lange benen snel door de dichte rook en de rondvliegende vonken. Al gauw was hij bij de boom waarin het nest met de jonge vogeltjes zat. Dankzij zijn lange nek kon de giraf het nest uit de top van de boom pakken. “Stil maar,” bromde hij tegen de kuikens. “Jullie zijn nu veilig.”

Vader en moeder ossenpikker waren ontzettend blij. “Dank je wel, lieve giraf! Bedankt dat je onze kinderen hebt gered. Als we eens wat terug kunnen doen...” “Nou”, zei de giraf, “ik weet eigenlijk wel iets. Weet je, ik heb altijd zo’n last van teken op mijn rug. Dat zijn kleine torretjes, die op m’n vel gaan zitten. Ze kriebelen en bijten me. Kunnen jullie me daar niet eens mee helpen?” “Giraf, we zullen die teken van je rug afhalen hoor. En niet alleen nu; nee, we blijven voortaan altijd bij je in de buurt”, riepen de ossenpikkers.

En daarom zie je nu in het Afrikaanse oerwoud bijna altijd een ossenpikker op de rug van de giraf meerijden. Ze zijn altijd druk bezig met het oppikken van de teken op zijn rug, zijn lange nek en zelfs in zijn oren. Zo komen de ossenpikkers heel nauwkeurig hun belofte aan de giraf na.